Sarasota Forest Monastery

Sarasota Forest Monastery

Comments

เปลี่ยนกำหนดการนิดหน่อยค่ะ มาถึงวัดเวลา 9 โมงเช้านะคะ
Please be advised that Phra Ajahn Tong Inn and his followers arrived at the Sarasota Forest Monastery (SFM) at approximate 6 o'clock as planned. The alms round shall begin at 7 o'clock on the same route as before. Please be at the temple no later than 9 o'clock to listen to Dharma Talks as well as to pay homage to the Triple Gems. The food offering shall begin at 10 o'clock. The Q & A shall begin after the meal. Thanks, CB พระอาจารย์ทองอินและคณะได้เดินทางมาถึงวัดป่าซาราโซต้าตามแผนที่กำหนดไว้ค่ะ กิจกรรมวันพรุ่งนี้มีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยนะคะ หลวงปู่ท่านฉันอาหารเวลา 10 โมงเช้าค่ะ ท่านจะเทศนาธรรมมะก่อนฉันอาหาร ฉะนั้นของแนะนำให้ผู้สนใจทุกท่านมาถึงวัดในเวลา 9 โมงเช้าหรือก่อนนั้นนะคะ ถ้าท่านต้องการตักบาตร กรุณามารอตามเส้นทางเดินในเวลา 7 โมงเช้าตามกำหนดการเดิมค่ะ หลังอาหารแล้วจะมีการสนธนาธรรมตามสมควรค่ะ

วัดป่าซาราโซต้า (Wat Pa Sarasota) -- A Bhuddist Monastery and Meditation Center in the Southwest Florida

Sarasota Forest Monastery was established by the nonprofit Buddhist Association of Central Florida in 2015. The Buddhist center follows the Theravada Buddhism, which is primarily practiced in Southeast Asia. The term “forest” comes from Thai Buddhist traditions that teach how key experiences in Buddha’s life, including achieving enlightenment, occurred in forests. The term Wat Pa in Thai means Forest Monastery. The Monastery is an 8.7-acre land located in the heart of the residential village on the northwest corner of N. Elm and Stewart Streets in Englewood, FL. The construction is planned to begin in early 2016, after the final approval from the Sarasota Board of County Commissioners in October 2015. Currently, the area remains heavily wooded. When finished, the monastery will include a chapel-general purpose hall, a meditation center, a workshop, and 4 monk residences. The Monastery and Meditation center will be open to the public. It will be a place of serenity, and joy, with the aim to foster good community relations in Englewood and disturb as little nature as possible.

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

A Buddhist legend recounts the story of a young casteless woman, Pakati, who was drawing water from a well one day when Venerable Ananda walked by. To her shock, he requested some water to drink. She told him that this was a well of the casteless community, and if he were to drink the water he would be defiled by it. Ven. Ananda replied that he had not inquired about caste, only water.

Pakati watched wide-eyed as Ven. Ananda drank the water she offered him before taking his leave. She followed after him all the way to the monastery in which the Buddha resided. She picked up her courage and followed him inside. She went to pay respects to the Buddha and begged him to allow her to stay there, close to Ven. Ananda, so that she could serve him. Pakati said that she loved Ven. Ananda. The Buddha told her gently that she was mistaken. She did not love Ven. Ananda. She loved the kindness that she had found so unexpectedly in his manner and words. She could be close to that kindness at all times by cultivating it within herself and by extending it to others. By doing so, she could become a truly noble being, irrespective of her birth.

Ajahn Jayasāro

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

มีนิทานธรรมบทเรื่องหนึ่งเล่าถึงหญิงจัณฑาลชื่อ นางปกาตี วันหนึ่งขณะที่นางกำลังตักน้ำอยู่ พระอานนท์เดินผ่านมาและขอบิณฑบาตน้ำดื่ม นางตกใจมาก รีบกราบเรียนว่าบ่อน้ำนี้เป็นของพวกจัณฑาล ถ้าท่านฉันน้ำในบ่อนี้ ตัวท่านจะพลอยมีมลทินไปด้วย พระอานนท์ตอบว่าท่านถามหาน้ำดื่มเท่านั้น ไม่ได้ถามหาวรรณะใดๆ

นางปกาตีตะลึงมองพระอานนท์ฉันนำ้ที่ตนถวาย เมื่อท่านเดินจากไป นางก็เดินตามจนถึงวัดเชตวันซึ่งพระพุทธองค์ประทับอยู่ นางปากาตีรวบรวมความกล้าตามพระอานนท์เข้าไปในวัด เฝ้ากราบทูลพระพุทธองค์ขออยู่ใกล้ชิดพระอานนท์ในวัด เพื่อจะได้ปรนนิบัติรับใช้ท่าน นางปกาตีกราบทูลว่านางรักพระอานนท์

พระพุทธองค์ตรัสกับนางปกาตีอย่างนุ่มนวลว่านางเข้าใจผิดแล้ว นางไม่ได้รักตัวพระอานนท์หรอก แต่รักในความกรุณาปรานีจากกิริยาวาจาของพระอานนท์ที่นางไม่คาดว่าจะได้รับต่างหาก พระพุทธองค์ตรัสสอนนางปกาตีว่า นางสามารถเข้าใกล้ความกรุณาปรานีเช่นนั้นได้ทุกเมื่อด้วยการเจริญเมตตาภาวนาทั้งต่อตนเองและผู้อื่น คนเราจะเป็นผู้ประเสริฐอย่างแท้จริงด้วยการกระทำ ไม่ใช่ด้วยชาติกำเนิด

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

One day I was attending on Ajahn Chah as he sat underneath his kuti receiving guests. At one point, a group of people from Bangkok arrived. During the course of his conversation with them, Ajahn Chah pointed to me, ‘This one’s only been here for a short time and he already speaks Thai and Isan dialect really well.’ He turned towards me, ‘Don’t you?’. ‘Yes, sir’ I replied. He beamed at his guests, ‘You see!’ I don’t think that ever in my life had I felt as proud of myself as I did at that moment.

After all the laypeople had left, Ajahn Chah took out his false teeth – now stained red with betel – nut juice – and told me to scrub them clean with sand. As I worked, he spoke to me in rapid Isan. Even with his teeth in, I would have struggled to understand more than the gist of what he said. Without his teeth, I couldn’t understand a word. Scowling, he grumbled about my language skills to the other monks. I don’t think that ever in my life had I felt so deflated as I did at that moment.

This is how Ajahn Chah taught me about praise and blame.

Ajahn Jayasāro

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

วันหนึ่งอาตมากำลังอุปัฏฐากหลวงพ่อชาในขณะที่ท่านนั่งรับแขกที่ใต้กุฏิ ระหว่างนั้นมีกลุ่มญาติโยมจากกรุงเทพฯ เดินทางมาถึง ในระหว่างที่สนทนากัน หลวงพ่อชาชี้มาที่อาตมา: “องค์นี้เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน แต่ท่านพูดภาษาไทยและอีสานได้คล่องแล้ว” ท่านหันมาทางอาตมาว่า “แม่นบ่?” “โด่ยขะน่อย” อาตมาตอบ ท่านยิ้มกว้างให้แขกของท่าน “นั่น เห็นไหม!” อาตมาไม่คิดว่าเคยรู้สึกภาคภูมิใจเท่านั้นมาก่อนในชีวิต

หลังจากที่ญาติโยมกลับไปแล้ว หลวงพ่อถอดฟันปลอมซึ่งตอนนี้มีคราบสีแดงจากน้ำหมาก และสั่งให้อาตมาใช้ไม้สีฟันและทรายขัดทำความสะอาด ระหว่างที่อาตมาขัดฟันปลอมอยู่นั้น ท่านก็พูดกับอาตมาด้วยภาษาอีสานที่เร็วมาก แม้ในเวลาที่ท่านใส่ฟันปลอม อาตมาต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพียงแค่จะจับใจความสำคัญจากสิ่งที่ท่านพูด เมื่อท่านไม่ได้ใส่ฟันปลอม อาตมาแทบจะไม่เข้าใจอะไรเลย ด้วยท่าทีบึ้งตึง ท่านบ่นเรื่องความสามารถด้านภาษาของอาตมากับพระองค์อื่นๆ อาตมาไม่คิดว่าเคยรู้สึกต่ำต้อยเท่านั้นมาก่อนในชีวิต

นี่คือวิธีที่หลวงพ่อชาสอนอาตมาเรื่องคำยกย่องและคำตำหนิ

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ศิษย์ทีมสื่อดิจิตอลฯ

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

หลายสิบปีมาแล้ว ขณะที่อาตมานั่งอยู่กับท่านอาจารย์พุทธทาสที่หน้ากุฏิ มีโยมผู้ชายคนหนึ่งมากราบท่าน สีหน้าบอกชัดว่ากำลังสับสน เขากราบเรียนท่านว่า “หลวงพ่อครับ จิตผมมันฟุ้งซ่านเหลือเกิน” ท่านอาจารย์พุทธทาสมองหน้าเขานิ่งๆ แล้วตอบว่า “ก็อย่าไปฟุ้งมันสิ”

กิเลสไม่ใช่ศัตรูที่เข้ามารุกรานจิตใจเรา ตัวเราเองก็มีส่วนสนับสนุนกิเลสด้วย ถึงแม้ว่าอาจจะดูเหมือนไม่ใช่ แต่กิเลสเกิดขึ้นไม่ได้หากเราไม่ยินยอม และถ้ากิเลสยังอยู่กับเรานาน ก็เป็นเพราะใจเราส่วนหนึ่งอยากให้มันคงอยู่

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

Many years ago, I was sitting with Ajahn Buddhadāsa in front of his kuti when a lay Buddhist approached him. The man was clearly in a state of some confusion. He exclaimed, ‘Luang Por, my mind is so agitated!’ Ajahn Buddhadasa looked at him with a calm, even gaze and replied, ‘Well then, stop agitating it.’

The defilements are not enemies that have invaded our minds. We are complicit in their presence. Although it may not seem like it, defilements cannot arise in the mind without our consent; and if they stay a long time, it is because one part of us wants them to.

Ajahn Jayasāro

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

During a visit to my family home sometime in the mid-1990’s, I came across a dear friend under the stairs. This was not so strange as you may think. The friend was a book – as many of my best friends growing up tended to be – an old, tattered edition of Peter Kropotkin’s ‘Mutual Aid.’

I had purchased the book in a second-hand bookstore in Cambridge some twenty years before. It came into my life at a time when I was looking hard for intelligent refutations of the idea that life is a grim struggle in which every person should look after number one. I wanted support in my conviction that altruism is not only possible, but an essential feature of human survival and flourishing.

Kropotkin’s book was a revelation. Here, he summarises his findings: “Mutual aid is as much a law of animal life as mutual struggle; but that as a factor of evolution it most probably has a far greater importance, in as much as it favours the developement of such habits and characters as ensure the maintenance and further developement of the species, together with the greatest amount of welfare and enjoyment of life for the individual, with the least waste of energy.”

Over a hundred years have passed since the publication of this book. But with the current situation in the world it has come back to my mind again. In this crisis, there are signs that many are waking up to the necessity and nobility of mutual aid. In the coming months and years, as the economic impact of the virus becomes apparent, especially on the poor and vulnerable, let us nurture this commitment to compassionate action for the welfare of all.

Ajahn Jayasāro

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

ระหว่างที่อาตมากลับไปเยี่ยมบ้านโยมช่วงประมาณกลางทศวรรษที่ ๑๙๙๐ อาตมาบังเอิญไปเจอเพื่อนรักอยู่ที่ใต้บันได นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอย่างที่หลายคนอาจกำลังคิด เพื่อนที่ว่านี้คือหนังสือเก่ารุ่งริ่งเล่มหนึ่ง (ตอนเด็กมักมีเพื่อนรักที่เป็นหนังสือมากกว่าที่เป็นคน) หนังสือเล่มนี้ชื่อว่า ‘Mutual Aid’ หรือ ‘การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน’ เขียนโดย ปีเตอร์ โครพ็อตคิน

อาตมาซื้อหนังสือเล่มนี้มาจากร้านขายหนังสือมือสองที่เมืองเคมบริดจ์เมื่อประมาณ ๒๐ ปีก่อนหน้านั้น หนังสือเล่มนี้เข้ามาในชีวิตของอาตมาในช่วงที่กำลังค้นหาข้อหักล้างที่มีหลักการณ์และเป็นเหตุเป็นผลว่า ชีวิตไม่ใช่เป็นเพียงการดิ้นรนต่อสู้อันน่าหดหู่ที่ทุกคนต้องเอาความอยู่รอดของตัวเองเป็นอันดับหนึ่ง อาตมาต้องการหาเหตุผลสนับสนุนความเชื่อมั่นของอาตมาว่า การเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนนั้น ไม่เพียงแต่อยู่ในวิสัยของมนุษย์ แต่ยังเป็นปัจจัยสำคัญต่อความอยู่รอดและความเจริญของมวลมนุษย์

หนังสือของโครพ็อตคินเปิดเผยความจริงข้อนี้อย่างน่าทึ่ง เขาสรุปผลการวิจัยเขาไว้ว่า “การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เป็นกฎของสัตว์โลกไม่ต่างกับกฎการต่อสู้เพื่อความอยู่รอด แต่หากพิจารณาในแง่ของปัจจัยที่ก่อให้เกิดวิวัฒนาการแล้ว การช่วยเหลือซึ่งกันและกันอาจมีความสำคัญมากกว่ามากมายนัก เพราะการช่วยเหลือซึ่งกันและกันเป็นปัจจัยสนับสนุนการพัฒนาอุปนิสัยและคุณสมบัติที่จะนำไปสู่ความอยู่รอดและความก้าวหน้าในพัฒนาการของสรรพชีวิต พร้อมกับการนำมาซึ่งสวัสดิภาพและการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขของมนุษย์ทุกคน โดยที่สิ้นเปลืองพลังงานน้อยที่สุด”

หนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์มากว่าหนึ่งร้อยปีแล้ว แต่ด้วยสถานการณ์ในโลกปัจจุบันทำให้อาตมานึกถึงสิ่งที่โครพ็อตคินเขียนไว้อีกครั้ง ในสภาวะวิกฤตนี้ มีสัญญาณแสดงให้เห็นว่าหลายๆ คนกำลังตระหนักขึ้นถึงความจำเป็นและความน่านับถือของการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ในอนาคตข้างหน้าจะเป็นเดือนหรือเป็นปี เมื่อผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการระบาดของไวรัสปรากฏชัดเจนมากขึ้น โดยเฉพาะในกลุ่มคนยากจนและเปราะบาง ขอให้พวกเรารักษาความตั้งใจและมุ่งมั่นต่อการกระทำดีด้วยความเมตตากรุณาเพื่อสวัสดิภาพของทุกคน

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ศิษย์ทีมสื่อดิจิตอลฯ

[03/30/20]   ขอเชิญชวนพวกพึ่น้องชาววัดป่าซาราโซต้า ร่วมกับส่งกำลังใจให้กับนักรบเสื้อกราวน์ คนเก่งของพวกเรา หมอเหน่ง, หมอกิ๊ก, หมอเดียร์ และหมอๆชาวไทย, พยาบาลและเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ทุกท่าน ที่เสียสละ และต่อสู้ กับ Covid 19 เพื่อพวกเรา 👏 👏 👏 👏

Thank you Our Medical Heroes Dr. Chak Sriaroon, Dr.Panida Sriaroon, Dr.Dear and all Doctors & Nurses for safe us from Covid19 👏 👏 👏 👏
#Thank you our Medical Heroes

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

We human beings have agreed that there is something called ‘time’ which can be measured by clocks and calendars. But what exactly is time in the real world of our direct experience? Can we know time in the way that we can know a visible form, a sound or an odour? I would say no. What we can observe is a perception of ‘time passing’ such as when we glance at a clock or look at the position of the sun or moon. But time itself is more elusive. And the question arises: is it really a thing at all? This is not merely philosophical musing. With so many people around the world confined to their homes, it is important to recognize how our understanding of time conditions our feelings. If we think of time as an entity composed of days, weeks and months that we have to somehow fill up with something or other, suffering will surely follow. But we can look at time in a different way: as a succession of present moments. We don’t have to try to be in the present moment; we already are and always have been in it. The challenge is simply to awaken to what is already the case. Having been forced to slow down and simplify one’s life, now is the opportunity to find a way back to the present moment. Free of obsessive thoughts, memories and imagination, what is this?

Ajahn Jayasāro

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

มนุษย์เรามีข้อตกลงร่วมกันว่ามีสิ่งๆ หนึ่งที่เรียกว่า ‘เวลา’ ซึ่งสามารถตรวจวัดได้ด้วยนาฬิกาและปฏิทิน แต่จริงๆ แล้วเวลาคืออะไรในโลกที่เป็นประสบการณ์ตรงของเรา เราสามารถรับรู้เวลาในลักษณะเดียวกันกับที่เรารับรู้สิ่งต่างๆ ที่เรามองเห็นได้ ได้ยิน หรือได้กลิ่นหรือไม่ อาตมาว่าไม่ สิ่งที่เราสามารถสังเกตเห็นได้ คือการหมายรู้ว่า ‘เวลากำลังผ่านไป’ เช่น ขณะที่เรามองดูนาฬิกา หรือมองดูพระอาทิตย์หรือพระจันทร์​ แต่ด้วยตัวมันเองแล้ว เวลาเป็นสิ่งยากที่จะอธิบาย ทำให้มีคำถามเกิดขึ้นว่า มันเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงหรือไม่ นี่ไม่ใช่เป็นเพียงการครุ่นคิดเชิงปรัชญาเท่านั้น ด้วยมีผู้คนมากมายทั่วโลกถูกจำกัดให้อยู่ภายในบ้าน จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะตระหนักรู้ว่า ความเข้าใจของเราต่อเรื่องเวลาส่งผลต่อความรู้สึกของเราอย่างไร ถ้าเรานึกถึงเวลาในลักษณะที่เป็นรูปธรรม ซึ่งประกอบขึ้นด้วยวัน สัปดาห์ หรือเดือนที่เราจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อผ่านเวลาให้หมดไป ความทุกข์ทรมานก็จะตามมาอย่างแน่นอน แต่ถ้าเรามองเวลาในลักษณะที่ต่างออกไป ว่าเป็นความต่อเนื่องของปัจจุบันขณะ เราไม่จำเป็นต้องพยายามที่จะอยู่ในปัจจุบันขณะนั้นๆ เพราะในขณะนี้เราก็อยู่อยู่แล้ว และก็อยู่มาตลอด สิ่งที่เป็นความท้าทายคือเราเพียงแค่ต้องตื่นรู้ถึงสภาพการณ์ที่เป็นอยู่อยู่แล้วเท่านั้น จากสถานการณ์บังคับที่ทำให้เราต้องใช้ชีวิตให้ช้าลงและเรียบง่ายขึ้น เวลานี้เป็นโอกาสที่เราจะหาหนทางกลับมาสู่ปัจจุบันขณะ เมื่อใจเป็นอิสระจากความคิดหมกมุ่น ความทรงจำ และจินตนาการ กลับมาครุ่นคิดว่าสภาวะนี้คืออะไร

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความโดย ศิษย์ทีมสื่อดิจิตอลฯ

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

ครั้งแรกที่ได้ยินหลวงพ่อชาสอนว่าอะไรๆ ก็ไม่แน่ เราคาดการณ์อะไรล่วงหน้าไม่ได้ทั้งนั้น เราจึงต้องไม่ประมาท คอยระวังอยู่เสมอ คำสอนนี้โดนใจอาตมาทันที และตรงกับเรื่องที่อาตมาได้เรียนรู้มาเมื่อสองสามปีก่อนหน้า อาตมาขอเล่ารายละเอียดให้ชัดขึ้น

ในปี พ.ศ. ๒๕๑๙ อาตมายังเป็นหนุ่มน้อยหน้าใสวัยสิบแปด โบกรถจากเมืองมาชาดทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิหร่านไปยังกรุงเตหะราน บ่ายคล้อยวันนั้นอาตมาโชคดี มีรถบรรทุกพ่วงคันโตจอดรับ อยู่ดีๆ อาตมาก็ได้นั่งบนเบาะนุ่มสบายติดแอร์ข้างๆ คนขับ แสนสุโขเหลือเกิน ดีกว่ารถปิ๊คอัพปุโรทั่งและรถสกู๊ตเตอร์ที่โดยสารประจำเป็นไหนๆ

แต่ตกดึกคืนนั้น ขณะข้ามเทือกเขา คนขับก็หักรถจอดข้างทางแล้วบอกให้อาตมาไปนอนด้วยกันบนที่นอนด้านหลัง พออาตมาปฏิเสธ เขาก็พยายามใช้กำลังบังคับ อาตมาขัดขืน เปิดประตูรถกระโจนหนี คนขับรถสบถลั่นแล้ววิ่งตามมา แต่อาตมาซ่อนอยู่ในดงไม้ลึก ที่สุดเขาก็ขับรถออกไปอย่างหัวเสีย ทิ้งอาตมาไว้ในความมืดมิดหนาวเหน็บ

อาตมาออกเดินไปตามถนนเพื่อให้ร่างกายอุ่นขึ้น เดินไปได้สักหนึ่งกิโลเมตรก็เจอร้านอาหารข้างทาง อาตมาพยายามเดินอ้อมไปดูหลังร้านเผื่อจะมีหน้าต่างเปิดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีเลย พอดีเหลือบไปเห็นพรมเปอร์เซียผืนใหญ่ม้วนพิงผนังด้านนอกอยู่ อาตมาเลยนึกขึ้นได้ เอาพรมปูบนพื้นสนาม ลงนอนบนพรมแล้วจับชายด้านหนึ่งม้วนเข้าหาตัว ม้วนทบหลายตลบจนกลายเป็นที่นอนอุ่นสบาย ท้ายสุดก็ผล็อยหลับไป

เช้าตรู่ อาตมาออกเดินต่อ ยังมีรถผ่านไปมาไม่มาก อาตมาเลยไม่ค่อยหวังอะไรนัก แต่รถคันที่สองจอดรับ รถคันนี้มากันเป็นครอบครัว ไม่นานอาตมาก็ได้ทานอาหารเช้า แบ่งกับเด็กน่ารักสามคน อาตมาโล่งอกนึกในใจว่า “ในที่สุด คืนที่น่ากลัวก็จบลงด้วยดี”

แต่พอลงเขาไปไม่ถึงสิบกิโลเมตร รถก็เกิดตายเอาดื้อๆ แก้เท่าไรก็ไม่ติด กว่าจะมีคนมาช่วยก็คงอีกหลายชั่วโมง อาตมาเลยจำใจกล่าวลาครอบครัวนั้นและออกเดินต่อไป ได้แต่ถอนใจว่า

“เฮ้อ.. วางใจอะไรไม่ได้เลยเชียว”

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

When I first heard Ajahn Cha’s teachings on uncertainty and unpredictability, and of the need for constant vigilance, it struck a deep chord in me. It had been one of the main lessons I had been learning over the previous couple of years. Let me give you an illustration.

It was 1976. I was a smooth-faced eighteen year old, hitchhiking from Mashad in northeastern Iran to Teheran. In the later afternoon I got lucky: a huge container lorry stopped for me. Suddenly I found myself settling back onto a luxurious seat in an air-conditioned cab. It felt so good, an upgrade on the battered pick-up trucks and motor scooters I’d become used to. But late that night, as we crossed a mountain range, the driver pulled into a layby. He insisted that we spend the night together in the bed behind the seats. When I refused, he tried to assault me. After a struggle I got the door open and jumped down to the ground. Cursing, he came after me, but I was hidden too deep in the trees. He drove off angrily, leaving me in the darkness and the cold.

I started to walk along the road to keep warm. After a kilometre or so I came to a restaurant. I walked around the back looking for an open window, but there were none. Then I noticed a large Persian carpet propped up against an exterior wall. I had an idea. I unrolled it in the courtyard, and laid down upon it. Grabbing one end of the carpet, I rolled and rolled, I’d made myself a warm, cosy nest and I soon fell asleep.

Early next morning I was out on the road again. There were still few cars on the road and I was not optimistic. But the second car stopped. It was a family group. A moment later I was sharing the breakfast of three sweet kids. Ahhh! I sighed inwardly, ‘a happy ending to a grim night.’ And then, no more than ten kilometres down the mountain, the car broke down. It was serious and it would be hours before help arrived. I said my reluctant goodbyes and started walking down the road.

‘Well’, I thought, ‘you really can’t take anything for granted.’

Ajahn Jayasāro

ธรรมะ โดย พระอาจารย์ชยสาโร/ Dhamma by Ajahn Jayasaro

การฝึกเจริญสติในช่วงวิกฤติโรคระบาด

๑. ฝึกให้รู้เท่าทันความวิตกกังวลในลักษณะที่เป็นปรากฏการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อร่างกายและจิตใจ โดยที่ไม่ต่อต้านหรือหมกมุ่นอยู่กับมัน มองให้เห็นความคิดวิตกกังวลเป็นเพียงเป็นแค่นั้นแหละ แค่ความคิด เปรียบเสมือนก้อนเมฆที่ลอยผ่านท้องฟ้าคือจิตใจ ฝึกให้ตระหนักรู้ความรู้สึกต่างๆ ในร่างกาย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความวิตกกังวล ก็แค่นั้นแหละ แค่ความรู้สึก เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ อย่าหลงไปเป็นเจ้าของมัน ให้หายใจเข้าลึกๆ จินตนาการว่าความวิตกกังวลค่อยๆ ออกจากร่างกายไปพร้อมกับลมหายใจออก และนึกเหมือนความรู้สึกสงบแจ่มใสค่อยๆ เข้ามาสู่ร่างกายและจิตใจพร้อมกับลมหายใจเข้า

๒. เจริญสติภาวนาจากความอยากเอามือจับใบหน้าและอดกลั้นกับความรู้สึกนั้น (การสร้างความจำว่าเมื่อความรู้สึกอยากนั้นผ่านพ้นไปเป็นอย่างไรจะช่วยยับยั้งความรู้สึกอยากในครั้งต่อไป) มีสติต่อการล้างมือเป็นเวลา ๒๐ วินาที อาจกำหนดบริกรรมในใจว่า ๑ พุทโธ ๒ พุทโธ ๓ พุทโธ ไปจนถึง ๑๐ พุทโธ แล้วจึงนับถอยหลัง ๑๐ พุทโธ ๙ พุทโธ ไปจนถึง ๐ และมีสติในการรักษาระยะห่างระหว่างตัวเราเองและผู้อื่น

๓. เจริญสติภาวนาโดยการสวดมนต์และทำสมาธิเพื่อเป็นสรณะภายใน การสวดภาษาบาลีด้วยความตั้งใจทำให้จิตใจสงบ การสวดฉบับแปลนำพาจิตใจให้พิจารณาธรรมะที่ก่อให้เกิดกำลังใจและปัญญา การทำสมาธิช่วยสร้างที่พักพิงภายในให้จิตใจสงบท่ามกลางความสับสนวุ่นวายที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน

๔. ให้ตระหนักรู้ถึงความกลัวของเด็กๆ อธิบายให้เด็กๆ ฟังเท่าที่จะทำได้ว่าไวรัสคืออะไร สนับสนุนให้เด็กๆ ถามข้อสงสัย ทำให้เด็กๆ ทราบว่าความความปลอดภัยของพวกเขาคือสิ่งสำคัญที่เราคำนึงถึงมากที่สุด ระมัดระวังวาจาในเวลาที่พูดเรื่องไวรัสต่อหน้าเด็กๆ

๕. มีสติในการใช้สื่อสังคมออนไลน์ จำกัดการบริโภคข่าวสาร การติดตามข่าววันละครั้งหรือสองครั้งถือว่าเพียงพอแล้ว หลีกเลี่ยงสื่อสังคมออนไลน์ที่ไม่น่าเชื่อถือที่ก่อให้เกิดความหวาดกลัว หรือสื่อที่อ้างถึงปาฏิหาริย์ในการรักษาโรคต่างๆ (การฝึกนี้จะง่ายขึ้นหากเราเฝ้าสังเกตว่าจิตใจของเราได้รับผลกระทบอย่างไรจากสิ่งที่เราดูบนหน้าจอ) และถ้าหากมีลูก ก็ควรควบคุมการใช้สื่อของลูกๆ ด้วยเช่นกัน

๖. ตระหนักถึงความทุกข์ของผู้อื่น อย่าประมาท อย่าเห็นแก่ตัวในการใช้สอยทรัพยากรอันมีค่า ร่วมกันกับกัลยาณมิตรเพื่อให้ความช่วยเหลือผู้สูงวัยที่อยู่ในกลุ่มเสี่ยง หรือเด็กๆ ที่ขาดการดูแล

๗. ตระหนักถึงโอกาสนี้ในการใช้เวลาอย่างมีคุณภาพกับครอบครัว

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ศิษย์ทีมสื่อดิจิตอลฯ

Want your place of worship to be the top-listed Place Of Worship in Englewood?

Click here to claim your Sponsored Listing.

Videos (show all)

Tahn Rob is visiting SFM

Location

Telephone

Address


520 Lewis St
Englewood, FL
34223
Other Religious Centers in Englewood (show all)
Community Presbyterian Church Community Presbyterian Church
405 S McCall Rd
Englewood, 34223

Placida Road Church of God Placida Road Church of God
5225 Placida Road
Englewood, 34224

Worship Services: Sunday School 10:00am Sunday Worship 11:00am & evening 6:00pm Wednesday Worship and Bible Study 7:00pm

St. David's Episcopal Church Youth Group St. David's Episcopal Church Youth Group
401 S Broadway
Englewood, 34223

The official page of the Youth of St. David's Episcopal Church

Prince of Peace  Lutheran Church Florida Prince of Peace Lutheran Church Florida
2222 SR-776
Englewood, 34223

We are a WELS Church . Come join us in our worship and fellowship

Redeemer Lutheran Child Care Redeemer Lutheran Child Care
6970 Mineola Rd
Englewood, 34224

License #C20CH6468

St. David's Episcopal Church; Englewood, Florida St. David's Episcopal Church; Englewood, Florida
401 S Broadway
Englewood, 34223

Checkout us out: http://www.stdavidsenglewood.org/

Englewood Christian School Englewood Christian School
404 W Green St
Englewood, 34223

Every child is a wonderfully unique individual who possesses her or his own learning style and maturity level.

WSEB Christian Radio - 91.3fm WSEB Christian Radio - 91.3fm
135 W Dearborn St
Englewood, 34223

Distinctly Christian Radio

Englewood United Methodist Church Englewood United Methodist Church
700 E Dearborn St
Englewood, 34223

A Servant Church Following the example of Jesus Christ The Englewood United Methodist Church Shall strive to make God and His kingdom more real....